Pokuta wewnętrzna jest radykalną przemianą całego życia, powrotem, nawróceniem się do Boga całym sercem, zerwaniem z grzechem, odwróceniem się od zła z odrazą do popełnionych przez nas złych czynów. Pokuta wewnętrzna zawiera równocześnie pragnienie i postanowienie zmiany życia oraz nadzieję na miłosierdzie Boże i ufność w pomoc Jego łaski. Temu nawróceniu serca towarzyszy zbawienny ból i smutek, który Ojcowie Kościoła nazywali smutkiem duszy - animi cruciatus i skruchą serca - compunctio cordis.

(KKK 1431)

Warunki sakramentu pojednania:

  1. Rachunek sumienia.
    Refleksja zmierzająca do uświadomienia sobie treści, okoliczności, motywów popełnionych grzechów w okresie od ostatniej spowiedzi do chwili obecnej. Rachunek sumienia dokonuje się w oparciu o Dekalog i naukę moralną Chrystusa.
  2. Żal za grzechy.
    Skrucha przeżyta w zetknięciu z prawdą o własnej grzeszności oraz wiarą w nieskończoność miłosierdzia Bożego.Następuje po solidnym rachunku sumienia.
  3. Mocne postanowienie poprawy.
    Decyzja o odwróceniu się od czynionego zła. Wyrażenie woli nie wracania do uprzednio popełnianych grzechów. Podjęcie konkretnych postanowień dotyczących ascezy oraz pracy nad sobą.
  4. Szczera spowiedź.
    Ustne wyznanie grzechów spowiednikowi. Podstawowym warunkiem ważności spowiedzi jest jej szczerość i wyznanie co do liczby i rodzaju wszelkich grzechów ciężkich. Zaleca się wyznawanie grzechów powszednich. Spowiedź w której świadomie zataja się popełnione grzechy, z natury swojej jest nieważna.
  5. Zadośćuczynienie Bogu i bliźniemu.
    Podjęcie działań zmierzających do naprawienia wyrządzonych przez siebie krzywd. Stanowi ono zwieńczenie i dopełnienie sakramentu pokuty i pojednania.


                       /wg. broszury "Jak się spowiadać" - WDS/

Spowiedź odbywa się w kościele przed każdą mszą świętą i w czasie jej trwania - na tygodniu i w niedzielę. Można się umówić ze spowiednikiem na spowiedź indywidualną w innym terminie.